Dit is mijn verhaal — van een familiezaak in keukengerei aan de Belgisch-Nederlandse grens tot BOB, een AI-besturingssysteem dat je écht zelf bezit. Het draait om één idee dat ik op mijn twaalfde leerde: beoordeel een boek niet op zijn kaft.
Het begon met een slimme zet
Elke zomer stapelden de huwelijkslijsten zich op in de keukenzaak van mijn ouders — twee handgeschreven exemplaren van elk, een honderdtal in het hoogseizoen, twee uur per stuk met de hand.
Op mijn twaalfde besloot ik dat het anders moest. Ik kocht een ZX Spectrum, leerde hem de keukenwoorden aan en koppelde hem aan een margrietwielprinter zodat hij nog steeds op dezelfde carbonformulieren kon afdrukken. Twee uur werd vijftien minuten. Nul typfouten. Dat was de dag waarop "slimmer werken, niet harder" geen kreet meer was maar een methode — vind de pijnlijke handmatige taak, automatiseer ze, tel de gewonnen tijd. Het is precies het patroon dat BOB vandaag draait.
De wereldjaren
In 1993 trok ik de wereld in — Reuters in Brussel, daarna Stamford, Connecticut; vervolgens SWIFT, dat geld verplaatst tussen de banken van de wereld; daarna Deloitte, in Londen en Grenoble.
Financiële data, grote teams, internationale projecten. Ik had mezelf één belofte gedaan bij de start: evalueren na tien jaar.
Thuiskomen om het grondig te doen
Tegen 2004 waren de tien jaar om — en het internet was net echt geworden voor de retail. Mijn ouders hadden me nodig. Dus ging ik naar huis om Keukenlust te runnen en bouwde het grondig uit.
E-commerce in 2005, een van de eerste Belgische retailers die internationaal online verkocht. Volledig omnichannel tegen 2008 — dezelfde prijzen online en in de winkel, live voorraad op het web — voordat "omnichannel" een consultancymodewoord was. Ik verstuurde designkoffiekopjes tot in Japan.
Zeventig jaar, op een muur geschilderd
In 2018 sloot de winkel na zeventig jaar. De stad nam niet zomaar afscheid — ze schilderden het op een muur. Twaalf dagen. Driehonderdtwintig spuitbussen.
Veertien jaar een echt bedrijf runnen, met echt geld op het spel en mijn ouders die meekeken. Het is het deel van het verhaal dat de meeste bedrijfsconsultants nooit hebben.
Toen AI kwam, was ik er klaar voor
In 2025 kwam AI echt op gang. Ik hield al vijfentwintig jaar een tweede brein bij — nog voor de term bestond — dus ik had de structuur, de gewoonte en het kader al klaar terwijl de meesten van nul moesten beginnen.
Gebouwd vanuit een ziekenhuisbed
Die augustus volgde ik een tweeweekse AI-cohort. Na de eerste week brak ik mijn heup — en de rest volgde ik vanuit een ziekenhuisbed, laptop op het tafeltje, nog steeds in gesprek met een nieuwe samenwerkingspartner, Gita.
Het werk was belangrijk genoeg om niet te stoppen.
BOB — iets dat je zelf bezit
Ik bouwde het systeem dat ik nodig had om mijn eigen bedrijf te runnen zonder mijn verstand te verliezen. Toen de paden van een plugin hardcoded bleken, maakte ik alles configureerbaar — daarna de lay-out, het dashboard, de widgets.
Het resultaat was geen fork van andermans CRM. Het was een AI-besturingssysteem met een no-code-gezicht: geen SaaS, maar iets dat je echt zelf bezit. Voor zover ik wist bestond die combinatie nergens anders.
De les, op vier poten
Vandaag wandel ik met twee honden over een oud vliegveld aan de Nederlandse grens. Yvett, de Dogue de Bordeaux, die er woest uitziet en zacht is. Roxy, de American Bully, die er stoer uitziet en pure vreugde is.
Beoordeel een boek niet op zijn kaft
Beide rassen zien eruit alsof ze je schrik aanjagen. Beide zijn trouw en lief. Net als het systeem dat ik bouwde — van buitenaf lijkt het veel, en daaronder werkt het gewoon.